FUNDACJA
PLATFORMA VOD

Autor: Sławek Luter

Kategorie
trening mentalny sportowców i trenerów

Pięć technik pomagających kontrolować lęk w sporcie

 

Sport jest pełen niespełnionych marzeń dla tych, którzy zawahali się, kiedy najbardziej potrzebowali panowania nad sobą i skupienia się na wykonywanym zadaniu.

Kiedy konkurent „zawiesza się” w ważnym momencie lub popełnia niewytłumaczalny błąd, przyczyną często jest niepokój w jednej z wielu postaci.

Dokładny wpływ lęku na wyniki sportowe zależy od tego, jak interpretujesz swój sportowy świat. Niestety, zdecydowanie zbyt wielu sportowców akceptuje wysoki poziom lęku jako nieuniknioną część całego sportowego doświadczenia i nie wykorzystuje swojego potencjału.

Czym właściwie jest niepokój?

Lęk jest naturalną reakcją na zagrożenia w środowisku i częścią przygotowania do reakcji „walcz lub uciekaj”. Jest to prymitywna i automatyczna reakcja naszego organizmu, która przygotowuje go do „walki” lub „ucieczki” przed postrzeganą krzywdą lub atakiem. Jest to reakcja „wbudowana na stałe”, która zapewnia przetrwanie gatunku ludzkiego.

Rywalizacja sportowa sprzyja podobnym reakcjom psychologicznym i cielesnym, ponieważ często istnieje zagrożenie dla ego, wizerunku czy samooceny; dla twojego poczucia własnej wartości.

Zasadniczo, gdy wymagania związane z treningiem lub zawodami przekraczają postrzegane możliwości, nieuniknionym rezultatem jest niepokój.

Sport naraża uczestników na różnorodne czynniki stresogenne; może to być wyczerpujące fizycznie, stawia cię przeciwko lepszym przeciwnikom, wrodzy fani mogą cię werbalnie znieważać, być może trzeba będzie przezwyciężyć żywioły, a twoje słabości emocjonalne są stale obnażane i widoczne dla wszystkich.
Mimo to sport oferuje uczestnikom szansę rozwoju – szansę na przesunięcie osobistych granic wyżej i sposób na wyzwolenie ciała i umysłu.

Pozornie nie ma nic szkodliwego w stresie związanym z zawodami sportowymi, a w rzeczywistości stres może mieć bardzo pozytywny wpływ, który prowadzi nas do stawienia czoła problemowi wyzwania, dzięki którym życie staje się o wiele bardziej satysfakcjonujące.

Kiedy jednak postrzegamy stres jako negatywny, oraz uwierzymy że sobie z problemem/zadaniem nie poradzimy –  powoduje on niepokój i „paraliż”. Dlatego wiele zależy od tego, jak postrzegamy stawiane nam wymagania i siebie.

Główne przyczyny lęku

 

Sport nie tylko dostarcza wyzwań i stymulacji, ale także zapewnia znaczną niepewność. W tym samym momencie, w którym łucznik olimpijski wypuszcza strzałę lub wykonuje kopnięcie z dystansu w rugby, wynik jest nieznany. Stres, jaki powoduje sport, jest zatem nieuchronnie powiązany z nieodłączną niepewnością.
Niepewność może powodować lęk i stres.

Choć stres i niepewność mogą motywować niektórych sportowców, u innych wywołują niepokój.

Istnieje kilka wyraźnych czynników, które mogą zwiększać poziom niepokoju u sportowców. Na przykład im ważniejsze zawody, tym większy stres i tym większe prawdopodobieństwo, że zawodnik będzie podatny na niepokój.

Ponadto widzowie mogą mieć ogromny wpływ na samopoczucie sportowców. W rzeczywistości badania nad zjawiskiem przewagi gospodarzy pokazują, że drużyny grające na własnym stadionie wygrywają średnio w około 56–64% przypadków, w zależności od sportu. Godna uwagi jest także imponująca liczba medali krajów-gospodarzy igrzysk olimpijskich, w szczególności rekordowy zbiór medali zdobytych przez Australię w Sydney (2000) i Grecję w Atenach (2004).

Wykazano, że uczestnicy sportów indywidualnych odczuwają na ogół większy poziom lęku przed, w trakcie i po zawodach niż uczestnicy sportów zespołowych. Dzieje się tak dlatego, że poczucie izolacji i ekspozycji jest znacznie większe w sportach inywiualnych, takich jak np. triathlon, tenis i snooker, niż w przypadku względnej anonimowości sportów terenowych czy zespołowych, gdzie odpowiezioność dzieli się na wielu zawodników.

Dla sportowców uprawiających sporty kontaktowe, takie jak boks i sztuki walki, możliwość odniesienia kontuzji może być również źródłem niepokoju. Zazwyczaj ten niepokój powoduje pewne krytyczne zmiany w technice. Na przykład niespokojni i niepewni siebie bokserzy często pochylają się zbyt daleko do przodu, są bierni w ruchach lub walczą w defensywie, co może skutkować znokautowaniem.

Dodatkowym czynnikiem wywołującym niepokój jest oczekiwanie na sukces.
Oczekiwania brytyjskich fanów tenisa, że ​​Tim Henman i Greg Rusedski zdobą tytuł mistrza w grze pojedynczej mężczyzn na Wimbledonie, wisiały nad tymi zawodnikami jak ciemna chmura. Niektórzy sportowcy podejmują wyzwanie narzucone przez oczekiwania opinii publicznej, inni mogą się tą presją sparaliżować.

Teoria i badania lęku konkurencyjnego

Brytyjski psycholog sportu Graham Jones opracował model lęku przed współzawodnictwem, który był szeroko stosowany w ostatniej dekadzie. Jones twierdzi, że to postrzeganie naszej zdolności do kontrolowania otoczenia i siebie samego determinuje reakcję lękową. Dlatego też, jeśli wierzysz, że poradzisz sobie w określonej sytuacji sportowej, będziesz dążyć do osiągnięcia swoich celów, mając pozytywne oczekiwania na sukces. Pozytywne oczekiwania niezmiennie będą oznaczać, że będziesz bardziej pewny siebie, a co za tym idzie, będzie większe prawdopodobieństwo, że osiągniesz wyniki zbliżone do swoich najlepszych wyników.

Poczucie, że możesz zapanować nad konkretnym czynnikiem stresogennym, takim jak groźny rywal lub dokuczliwa kontuzja, będzie oznaczać, że objawy lęku – motyle w brzuchu, podwyższone tętno, wydzielanie potu itd. – są interpretowane jako ułatwiające lub pomocne w osiąganiu wyników .

Jeśli z Twojej oceny wynika, że ​​nie masz kontroli nad sytuacją – że przeciwnik jest zbyt silny lub że ból mięśnia łydki będzie Cię powstrzymywał – wówczas te same objawy zostaną zinterpretowane jako osłabiające lub mogące pogorszyć wydajność. Prawdopodobną konsekwencją jest to, że ta interpretacja stanie się samospełniającą się przepowiednią, a poziom Twojej wydajności gwałtownie spadnie.

Stopień, w jakim spodziewamy się kontrolować różne stresory związane z rywalizacją, zależy od czynników specyficznych dla danej osoby, takich jak jej osobowość, wychowanie, doświadczenia a także wytrenowanie w treningu mentalnym.

Gracze uprawiający sporty zespołowe, którzy zgłosili pozytywne oczekiwania co do osiągnięcia celu i wskazali pewien wkład w proces generowania celów, doświadczyli najbardziej ułatwiającej interpretacji objawów lękowych. Konsekwencje tego badania są takie, że sportowcy powinni wyznaczać sobie własne cele, a nie mieć cele narzucane im przez trenera lub menadżera zespołu.

W niedawno opublikowanej pracy zbadano wpływ klimatu motywacyjnego na stany lękowe młodych sportowców. Wyniki pokazały, że trenerzy, którzy promowali klimat mistrzostwa i rozwoju – taki, w którym kładziono nacisk na rozwój umiejętności osobistych, cech charakteru a nie na wyższość nad rówieśnikami (klimat występów i rywalizacji) – umożliwili swoim sportowcom znaczne zmniejszenie poziomu niepokoju od okresu przygotowawczego do końca sezonu. Kontrastuje to z niepokojem obserwowanym w grupie kontrolnej sportowców, który nasilał się w trakcie sezonu.

Pięć technik, które pomogą Ci zapanować nad lękiem związanym z rywalizacją

 

Aby osiągnąć optymalny stan psychiczny, musisz zrozumieć swoje naturalne reakcje na stres i być wrażliwym na sygnały płynące z ciała. Nauka radzenia sobie z wymaganiami zawodów obejmuje naukę czytania własnych wzorców myślowych i reakcji fizycznych oraz rozwijanie umiejętności niezbędnych do znalezienia idealnego poziomu pobudzenia. Zarządzanie stresem wymaga doskonałej samoświadomości, ponieważ jeśli dobrze siebie znasz, lepiej zrozumiesz źródła swojego lęku.

1. Stwórz swoje „poczucie zwycięstwa”

 

Zastanów się dokładnie, kiedy ostatni raz byłeś na szczycie swojej gry, a następnie wypisz każdy szczegół, który możesz skojarzyć ze swoim „poczuciem zwycięstwa”. Wybierz osiem najważniejszych aspektów tego pozytywnego uczucia i zapisz je starannie na kartce. Możesz wykorzystać swoje poczucie zwycięstwa, aby stworzyć optymalny sposób myślenia o rywalizacji poprzez świadome odtwarzanie pożądanych elementów. Skup się na tym co czułeś, co widziałeś, jakie miałeś emocje, jakie podejście, co myślałeś – to może być Twój kod do najlepszej formy.

2. Centrowanie

 

Druga technika nazywana jest „centrowaniem”, ponieważ polega na skupianiu uwagi na środku ciała, obszarze tuż za pępkiem. Jest to technika szczególnie skuteczna podczas sportów, w których występują przerwy w akcji, np. pomiędzy setami w tenisie lub przed rzutem karnym w piłce nożnej. Centrowanie ma działanie uspokajające i kontrolujące, zapewniając prosty, ale skuteczny sposób przeciwdziałania negatywnym skutkom lęku:

Stań ze stopami płasko na ziemi, rozstawionymi na szerokość ramion, z ramionami luźno zwisającymi po obu stronach ciała;

Zamknij oczy i oddychaj równomiernie. Zauważ, że podczas wdechu napięcie w górnej części ciała wzrasta, ale podczas wydechu uczucie spokoju i zapadania się;

Weź głęboki wdech z brzucha i podczas tego zwróć uwagę na napięcie na twarzy, szyi, ramionach i klatce piersiowej. Podczas wydechu pozwól, aby napięcie opadło i skup się na uczuciu ciężkości w żołądku;

Kontynuuj oddychanie równomiernie, skupiając całą swoją uwagę wewnętrznie na obszarze bezpośrednio za pępkiem;

Utrzymuj uwagę w tym miejscu i oddychaj normalnie, czując się bardzo kontrolowany, ciężki i spokojny;

Przy każdym wydechu użyj słowa, które oddaje fizyczne uczucia i skupienie umysłu, których pragniesz, np. „luźny”, „spokojny”, „skoncentrowany”, „pewny”, „silny” itp.

3. Technika pięciu oddechów

 

Ta kontrola lęku ćwiczenia można wykonywać na stojąco, leżąco lub siedząc prosto. Idealnie nadaje się do stosowania tuż przed zawodami lub wtedy, gdy czujesz się wyjątkowo spięty. Powinieneś wdychać powoli, głęboko i równomiernie przez nos i delikatnie wydychać ustami, jakbyś migotał, ale nie gasił, płomień świecy:

Weź głęboki oddech. Podczas wydechu pozwól swojej twarzy i szyi odpocząć;

Weź drugi głęboki oddech. Pozwól, aby ramiona i ramiona rozluźniły się podczas wydechu;

Weź trzeci głęboki oddech. Pozwól, aby klatka piersiowa, brzuch i plecy rozluźniły się podczas wydechu;

Weź czwarty głęboki oddech. Pozwól swoim nogom i stopom odpocząć podczas wydechu;

Weź piąty głęboki oddech. Pozwól całemu ciału odpocząć podczas wydechu;

Kontynuuj głębokie oddychanie tak długo, jak potrzebujesz, a przy każdym wydechu powiedz do siebie słowo „zrelaksuj się”.

 

4. Zatrzymanie myśli

 

Kiedy poczujesz negatywną lub niechcianą myśl (lęk poznawczy), taką jak „Co ja tu robie” lub „Za chwilę się ośmieszę”, wyobraź sobie duży czerwony znak stopu oczami wyobraźni. Przytrzymaj ten obraz przez kilka sekund, a następnie pozwól mu zniknąć wraz z myślą. Jeśli chcesz, możesz po tym dodać pozytywne stwierdzenie, takie jak: „Zamierzam dać z siebie wszystko”.
Zatrzymywanie myśli można wykorzystać do zablokowania niechcianej myśli, zanim nasili się lub zakłóci działanie. Technika ta może pomóc w ostrym ponownym skupieniu uwagi, dzięki czemu będziesz pochłonięty wykonywanym zadaniem.

 

5. Odpuszczanie

Będziesz musiał położyć się w wygodnym miejscu, gdzie nikt Ci nie będzie przeszkadzał. Jeśli chcesz, możesz również użyć tego ćwiczenia, aby zapewnić sobie spokojny sen. Pozwól swoim oczom zamknąć się i pozwól swojej uwadze powoli błądzić po każdej części ciała – zaczynając od czubków palców u nóg i kończąc na czubku głowy. Koncentrując się na każdej części ciała, napnij powiązane mięśnie, licząc do pięciu, a następnie „puść”. Jeśli to nie złagodzi napięcia w danej części ciała, powtórz proces tyle razy, ile potrzebujesz. Po pokryciu każdej części ciała napnij całe ciało, przytrzymaj przez pięć, a następnie „odpuść”. Poczujesz spokój i głębokie zrelaksowanie.

Głównym problemem podczas rywalizacji jest pozwolenie, aby umysł działał przeciwko tobie, a nie dla ciebie.

Musisz zaakceptować objawy lęku jako nieodłączną część doświadczenia związanego z zawodami; tylko wtedy niepokój zacznie ułatwiać ci działanie. Techniki, które tu przedstawiłem, to tylko niewielki wybór z panteonu interwencji w zakresie zarządzania stresem. Powinieneś dostosować te techniki do potrzeb swoich lub swoich sportowców.

Pamiętaj, że Trening mentalny sportowca  – kurs online – kształtuje Twoją postawe i psychikę, oraz pomaga zarzązać stresem i lękiem.

 

Kategorie
trening mentalny sportowców i trenerów

Techniki mobilizacyjne dla sportowców

TECHNIKI MOBILIZACYJNE DLA TRENERÓW I SPORTOWCÓW

Wyznaczanie celów

Należy zachęcać sportowców do wyznaczenia kilku ambitnych, ale możliwych do osiągnięcia celów długoterminowych; być może za trzy lub cztery lata reprezentować swój kraj na ważnych mistrzostwach. Dzięki umożliwieniu sportowcom wyznaczania własnych celów jest bardziej prawdopodobne, że zaakceptują stojące przed nimi wyzwania i będą dążyć do nich z entuzjazmem.

Aby sportowcy mogli realizować swoje cele długoterminowe, powinni również wyznaczać odpowiednie cele średnioterminowe.
Na przykład po zdobyciu brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach w 2004 r. brytyjska siedmioboistka Kelly Sotherton postawiła sobie za średnioterminowy cel zdobycie tytułu mistrza Wspólnoty Narodów w 2006 r. w Melbourne (co osiągnęła) w drodze do realizacji swojego długoterminowego celu, jakim jest zostać mistrzem olimpijskim na Igrzyskach w Pekinie w 2008 r.;

Zdecydowanie najważniejsze cele z praktycznego punktu widzenia to cele krótkoterminowe, ponieważ to dzięki nim sportowcy skupiają się na punktach kontrolnych, które mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia doskonałych wyników. Dlatego cele krótkoterminowe powinny być zorientowane głównie na proces.

Na przykład, gdy Wayne Rooney z Manchesteru United doznał kontuzji śródstopia na sześć tygodni przed rozpoczęciem mistrzostw świata w piłce nożnej, w wyścigu o odzyskanie pełnej sprawności wyznaczył szereg celów procesowych. Obejmowały one codzienne sesje fizjoterapeutyczne, ćwiczenia lecznicze w komorze tlenowej, ćwiczenia aerobowe bez obciążania, monitorowanie spożycia składników odżywczych i tak dalej.

Cele należy regularnie monitorować i korygować. Jednym z największych błędów trenerów przy wyznaczaniu celów jest to, że często mają zbyt sztywne podejście. Proces wyznaczania celów działa najlepiej, gdy istnieje pewna elastyczność, a indywidualny sportowiec lub zespół przejmuje odpowiedzialność za każdy cel. Dlatego trenerom i menedżerom lepiej będzie, jeśli przy ustalaniu celów zastosują odrobinę demokracji, szczególnie jeśli pracują z bardziej doświadczonymi sportowcami.

Korzystanie z nagród zewnętrznych

Kluczowym aspektem skutecznego wykorzystania nagród zewnętrznych jest wzmocnienie przez nich poczucia kompetencji i własnej wartości sportowca. Dlatego nagroda powinna mieć charakter informacyjny, a nie kontrolny. Jeśli nagroda zacznie mieć charakter kontrolujący, może znacząco osłabić motywację wewnętrzną. Aby nagroda miała charakter informacyjny, zaleca się, aby miała stosunkowo niewielką wartość pieniężną (tzn. była nagrodą symboliczną), np. tytuł „kobiety meczu” lub „sportowca tournée”. Nagroda powinna być także wręczona sportowcowi przed wszystkimi potencjalnymi odbiorcami, z naciskiem na prestiż z nią związany. Inne popularne sposoby wykorzystania żetonowych nagród obejmują wyrycie nazwisk sportowców na corocznych tablicach z wyróżnieniami za ich wkład lub wręczenie specjalnego elementu ubioru.

Muzyka motywacyjna

Szczególnie dobrym sposobem na motywowanie sportowców na treningach i przed zawodami jest wykorzystanie muzyki, którą uważają za inspirującą. Tim Foster, złoty medalista olimpijski w wioślarstwie na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney, obecnie szanowany trener, wykorzystuje muzykę do przerywania wszystkich prowadzonych przez siebie sesji treningowych w hali. W szczególności podczas treningu obwodowego lub interwałów na ergometrze wioślarskim włącza głośną/szybką muzykę, natomiast w okresach odpoczynku – cichą/wolną muzykę.

Dlatego czas pracy i odpoczynku reguluje muzyka. Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Brunel wskazują, że takie podejście zwiększa wydajność pracy, zmniejsza odczuwany wysiłek i poprawia afekt podczas wykonywania zadania – przyjemność odczuwaną podczas wykonywania czynności.

Pozytywny dialog ze sobą

Pozytywna rozmowa własna to technika, którą można zastosować w celu zwiększenia motywacji w szerokim zakresie dziedzin osiągnięć. Wykorzystuje potężny wewnętrzny głos sportowca, aby wzmocnić jego poczucie własnej wartości lub ważne aspekty jego wyników. Przy odpowiednich powtórzeniach rozmowa z samym sobą może pozytywnie zmienić system przekonań sportowca. W mojej pracy ze sportowcami stosuję trzy rodzaje autodyskusji i zilustruję każdy z nich przykładem, który pomoże Ci w wymyśleniu własnego.

Pierwszy typ to rozmowa własna na temat zadania, która służy skupieniu uwagi sportowca na wykonywanym zadaniu. Karateka, z którym pracowałem, używał mantry „filar mocy”, aby wzmocnić swoją silną postawę. Drugi typ to rozmowa własna związana z nastrojem, która wpływa na samopoczucie sportowców.
Międzynarodowa narciarka wodna wymyśliła „motyle w szyku”, które miały pokazać, w jaki sposób motyle w jej brzuchu będą działać na jej korzyść, a nie przeciwko niej. Trzeci typ znany jest jako pozytywna samoafirmacja, a najsłynniejszym jej przedstawicielem był legendarny bokser Mohammed Ali, który powtarzał stwierdzenie: „Jestem największy” tak wiele razy, że nawet jego przeciwnicy w to uwierzyli.

„Pomyślałem, że jeśli powiem to wystarczająco dużo, przekonam świat, że naprawdę jestem najlepszy”.
Mohammed Ali

Każdy z nas ma niewykorzystane źródło energii, z którego można skorzystać, aby osiągnąć lepsze rezultaty. Wzmacnianie motywacji zasadniczo polega na zmianie nastawienia, rozwinięciu pozytywnego nastawienia „można zrobić” i zaangażowaniu się w systematyczne zachowania – krótkoterminowe cele procesu – które ułatwiają poprawę.

Jeśli pełnisz rolę lidera w sporcie, będziesz mieć znaczący wpływ na to, jak zmotywowani mogą czuć się Twoi sportowcy lub zespół. Możesz zaszczepić dobrą etykę pracy, docenić indywidualny wysiłek i stworzyć przejrzyste struktury wynagrodzeń, które wzmacniają poczucie kompetencji pracowników.

Pamiętanie o wartościach

Trwałą motywacją może być regularne i silne pamiętanie o systemie wartości, na jakim opiera swoje zaangażowanie sportowiec. Jeśli przepracuje się szczerze i z serca odpowiedzi, może narodzić się silna mobilizacja i determinacja. Przydatne mogą być pytania:

  • Co nadaje główną wartość temu, że trenuje i chcę osiągać mistrzowski poziom?
  • Co nadaje największy sens mojemu poświęceniu?
  • Po co to robię?
  • Jaki widzę w tym sens?

Aby techniki wymienione w tym artykule działały najlepiej, należy je dostosować do konkretnych okoliczności i potrzeb poszczególnych sportowców. Zawsze staraj się być oryginalny i innowacyjny w stosowaniu technik motywacyjnych.

Powodzenia, Sławek

Kategorie
trening mentalny sportowców i trenerów

Motywacja w psychologii sportu

Dwight D. Eisenhower powiedział kiedyś, że „motywacja to sztuka nakłaniania ludzi, aby robili to, czego od nich oczekujesz, ponieważ oni tego chcą”.
Jak wyjaśnia dr Costas Karageorghis, ostatnie badania sugerują, że nie mylił się zbytnio. Co więcej, zmiana nastawienia do treningów i zawodów może znacznie zwiększyć motywację.

Motywacja to wewnętrzna siła energetyczna, która determinuje wszystkie aspekty naszego zachowania; wpływa również na to, jak myślimy, czujemy i wchodzimy w interakcje z innymi.

 

W sporcie powszechnie przyjmuje się, że wysoka motywacja jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym sportowcom wykorzystanie ich potencjału. Jednak biorąc pod uwagę jej z natury abstrakcyjny charakter, jest to siła, którą często trudno jest w pełni wykorzystać. Niektórzy trenerzy, jak menedżer Portugalii Luiz Felipe „Big Phil” Scolari, wydają się mieć „magiczny dotyk”, będąc w stanie wydobyć z drużyny znacznie więcej niż sumę poszczególnych jej części. inni uważają, że motywacja jest nieuchwytną koncepcją, którą nieustannie usiłują opanować.

 

Co sprawia, że ​​osoby takie jak 45-letnia sprinterka Merlene Ottey, która brała udział w swoich siódmych Igrzyskach Olimpijskich w Atenach w 2004 r., rok po roku osiągają znakomite wyniki?

 

Wybitni sportowcy, tacy jak Ottey, rozwinęli umiejętność niezwykle efektywnego kierowania swoją energią. W istocie motywacja zasadniczo zależy od kierunku wysiłku w dłuższym okresie czasu.

Istnieje wiele podejść do badania motywacji. Niektóre opierają się na schematach pozytywnego i negatywnego wzmocnienia (np. behawioryzm BF Skinnera i Iwana Pawłowa), inne zaś skupiają się na indywidualnym poczuciu panowania nad określonymi okolicznościami (np. teoria własnej skuteczności Alberta Bandury). W artykule zbadano składniki motywacji, wykorzystując współczesne podejście, spopularyzowane przez Amerykanów Edwarda Deciego i Richarda Ryana, znane jako teoria samostanowienia, która podkreśla rolę indywidualnego wyboru.

W artykule przedstawiono także niektóre kluczowe wnioski z najnowszej literatury i przedstawiono cztery techniki oparte na dowodach naukowych odnoszące się do wzmacniania motywacji. Będziesz w stanie dostosować techniki motywacyjne, aby zwiększyć swoje uczestnictwo w sporcie lub wyniki innych. Dowiesz się, że motywacja to zjawisko dynamiczne i wieloaspektowe, którym można manipulować, przynajmniej w pewnym stopniu, w dążeniu do doskonałych wyników sportowych.

RÓŻNE RODZAJE MOTYWACJI

Jednym z najpopularniejszych i szeroko testowanych podejść do motywacji w sporcie i innych dziedzinach osiągnięć jest teoria samostanowienia.

Teoria ta opiera się na szeregu motywów lub przepisów, które różnią się stopniem samostanowienia, jakie odzwierciedlają. Samostanowienie ma związek ze stopniem, w jakim twoje zachowania są wybrane i zainicjowane przez ciebie.  To Twój wybór, Twoja decyzja, Twoje marzenia dodają Ci energii i tworzą dyscyplinę działania.

Amotywacja oznacza brak zamiaru zaangażowania się w określone zachowanie. Towarzyszy temu poczucie niekompetencji i braku związku pomiędzy swoim zachowaniem a oczekiwanym rezultatem. Można na przykład usłyszeć, jak zmotywowany sportowiec mówi: „Nie widzę już sensu trenowania – po prostu mnie to męczy” lub „Po prostu nie odczuwam żadnego podniecenia wokół zawodów”.
Tacy sportowcy wykazują poczucie bezradności i często wymagają konsultacji, ponieważ są bardzo podatni na rezygnację z ćwiczeń.

Motywatory zewnętrzne reprezentują niesamodzielne lub kontrolujące typy motywacji zewnętrznej, ponieważ sportowcy nie mają poczucia, że ​​ich zachowanie jest świadome wyboru i w konsekwencji doświadczają presji psychologicznej.

Uczestnictwo w sporcie w celu otrzymania nagrody pieniężnej, zdobycia trofeum lub złotego medalu jest typowym przykładem regulacji zewnętrznej. Uczestnictwo w celu uniknięcia kary lub negatywnej oceny ma także charakter zewnętrzny.

Jest jeszcze introjekcja – to wewnętrzna presja, pod wpływem której sportowcy mogą uczestniczyć w zawodach z poczucia winy lub w celu zdobycia uznania.

Zidentyfikowane i zintegrowane regulacje reprezentują samookreślone typy motywacji zewnętrznej, ponieważ zachowanie jest inicjowane na podstawie wyboru, chociaż niekoniecznie jest postrzegane jako przyjemne. Tego typu regulacje wyjaśniają, dlaczego niektórzy sportowcy poświęcają setki godzin na powtarzanie przyziemnych ćwiczeń; zdają sobie sprawę, że takie działanie ostatecznie pomoże im się ulepszyć.

Zidentyfikowana regulacja reprezentuje zaangażowanie w zachowanie, ponieważ jest ono wysoko cenione, natomiast gdy zachowanie zostaje zintegrowane, pozostaje w harmonii z poczuciem siebie i jest prawie całkowicie samostanowione. Wykonywanie codziennych ćwiczeń zwiększających elastyczność, ponieważ zdajesz sobie sprawę, że stanowią one część nadrzędnego celu, jakim jest zwiększenie wydajności, może być przykładem zintegrowanej regulacji i motywacji.

Motywacja wewnętrzna pochodzi z wnętrza, jest w pełni samookreślona i charakteryzuje się zainteresowaniem uprawianiem sportu i czerpaniem z niego przyjemności.

Istnieją trzy rodzaje motywacji wewnętrznej, a mianowicie wewnętrzna motywacja do wiedzy, wewnętrzna motywacja do osiągnięcia i wewnętrzna motywacja do doświadczania stymulacji.

Motywacja wewnętrzna jest uważana za najzdrowszy rodzaj motywacji i odzwierciedla motywację sportowca do wykonywania czynności po prostu dla nagrody związanej z udziałem.

 

PRZEPŁYW: NAJWYŻSZY STAN MOTYWACJI

Według węgierskiego psychologa Mihalyi Csikszentmihalyi najwyższym poziomem motywacji wewnętrznej jest stan przepływu.

„Flow” charakteryzuje się całkowitym zanurzeniem w czynności, do tego stopnia, że ​​nic innego się nie liczy.

Kluczową kwestią dla osiągnięcia przepływu jest sytuacja, w której istnieje idealne dopasowanie pomiędzy postrzeganymi wymaganiami danej aktywności a postrzeganymi zdolnościami lub umiejętnościami sportowca. Podczas przepływu traci się samoświadomość i sportowcy stają się jednością z wykonywaną czynnością. Na przykład mistrzyni świata w kajakarstwie często opisuje, jak wiosło czuje się jak przedłużenie jej ramion, gdy jest w stanie przepływu.

Apodyktyczne lub nierealistyczne wyzwanie może powodować nadmierny niepokój, co oznacza, że ​​trenerzy muszą dopilnować, aby sportowcy wyznaczali realistyczne cele.

I odwrotnie, jeśli sportowcy wnoszą do danej aktywności wysoki poziom umiejętności, a wyzwanie, jakie ona stwarza, jest stosunkowo niskie, jak na przykład Barcelona czy brazylijski Ronaldinho grający w trzeciej lidze piłkarskiej, może to powodować nudę. Nieadekwatna ambicja i motywacja, może powodować apatię, która pojawia się, gdy zarówno wyzwanie, jak i umiejętności są niskie. Aby promować płynność, ważne jest znalezienie wyzwań, które rozciągną- rozwijają sportowców nieco bardziej niż dotychczas.

NAJNOWSZE BADANIA MOTYWACJI OPARTE NA SDT

Badanie sprawdzające związek między orientacją na cele sportowców a poziomem ich motywacji wewnętrznej i zewnętrznej wykazało, że brytyjscy sportowcy ze szkół wyższych, którzy mają cele związane z zadaniami lub mistrzostwo osobiste, znacznie częściej zgłaszali wysoki poziom samostanowienia niż sportowcy zorientowani na ego lub porównania społeczne celów.
Badanie wstępnie potwierdziło tezę, że skupianie się na mistrzostwie osobistym i celach związanych z samym sobą promuje motywację wewnętrzną w większym stopniu niż skupianie się na wygrywaniu i demonstrowaniu wyższości nad innymi. Ma to ważne implikacje dla praktyków pracujących z dziećmi, biorąc pod uwagę bogactwo dowodów sugerujących, że skupienie się na mistrzostwie osobistym i motywacji wewnętrznej (przyjemności) przynosi najbardziej pozytywne efekty motywacyjne.

Niedawne badanie wykazało, że podczas zawodów uznawanych za ważne sportowcy z motywacją wewnętrzną opracowali strategie radzenia sobie zorientowane na zadanie (pozytywne). I odwrotnie, sportowcy zmotywowani zewnętrznie zwykle unikali zajmowania się kluczowymi kwestiami i mieli znacznie mniejsze szanse na osiągnięcie swoich celów. W innym badaniu naukowcy przyjęli podejście jakościowe, aby odpowiedzieć na pytanie: „dlaczego „ogień” elitarnych sportowców płonie tak jasno? Próbowali zdemistyfikować różnice między osobami osiągającymi wysokie wyniki,  „również” w świecie sportu.

 

Ich wywiady z 10 elitarnymi australijskimi lekkoatletami ujawniły trzy nadrzędne tematy:

  • Elitarni sportowcy wyznaczają osobiste cele, które opierają się zarówno na motywach samookreślonych, jak i zewnętrznych;
  • Mieli wysoką wiarę w siebie, że mogą odnieść sukces;
  • Lekkoatletyka była najważniejsza w ich życiu – wszystko kręciło się wokół ich zaangażowania w sport.

Stosując procedurę statystyczną znaną jako „analiza skupień”, wraz z kolegami zidentyfikowaliśmy dwa typy „profili motywacji”.

Pierwszą charakteryzował się wysokim poziomem zarówno kontrolujących, jak i samostanowiących typów regulacji behawioralnych, drugą natomiast wysoką motywacją samostanowiącą i niską kontrolującą. Porównanie obu profili pod kątem efektów motywacji, takich jak przyjemność, wysiłek, pozytywny i negatywny afekt, stosunek do sportu, siła i jakość zamiarów behawioralnych, satysfakcja i częstotliwość uczestnictwa, wykazało, że uczestnicy pierwszego profilu zgłaszali wyższy poziom we wszystkich osiem pozytywnych konsekwencji w porównaniu do tych z drugiego profilu.

Odkrycie to sugeruje, że jednoczesne występowanie wysokiej motywacji zewnętrznej i wysokiej motywacji wewnętrznej prawdopodobnie przyniesie najbardziej pozytywne korzyści dorosłym sportowcom. Jednakże niezwykle ważne jest, aby motywy zewnętrzne były pielęgnowane na solidnym fundamencie wysokiej motywacji wewnętrznej. Bez wysokiej motywacji wewnętrznej sportowcy prawdopodobnie odpuszczą karierę, gdy napotkają problemy, takie jak kontuzja, brak selekcji lub degradacja.

Rozwijaj się mentalnie, w sposób dojrzały.

Pozdrawiam, Sławek

 

 

Kategorie
trening mentalny sportowców i trenerów

Przywiązanie emocjonalne zawodnika

Kurs online - trening mentalny sportowca

Obsesyjne lgnięcie zawodnika do tylko przyjemnych emocji, może zakłócać wyniki sportowe i progres kariery.

Trenerzy (rozice) nieumyślnie przyczyniają się do przywiązania emocjonalnego, robiąc rzeczy, które odwracają uwagę od chwili obecnej i wizji długoterminowej.

Kluczem do zapobiegania przywiązaniu emocjonalnemu jest świadomość, że w sporcie będą tak porażki, jak sukcesy. Emocje będą skakać raz w górę, raz w dół i nie wolno sportowcowi skupiać się na emocjach – tylko na wzroście umiejętności, na następnym meczu i zawoach, na byciu w Tu i Teraz.

Aby gra była optymalna, wymagane jest bycie w Tu i teraz.
Aby rozwijać karierę i kompetencje, wymagane jest przejście do następnej gry.

„Świętuję zwycięstwo, kiedy zaczynam schodzić z boiska. Zanim dotrę do szatni, mam już dość.”

Mądre rady dla trenerów lekkoatletycznych i sportowców na każdym poziomie od emerytowanego i sławnego głównego trenera piłki nożnej Uniwersytetu Nebraski, Toma Osborne’a.
Osborne zgromadził niesamowity rekord kariery wynoszący 255-49-3 podczas swojej 25-letniej pracy jako główny trener drużyny Cornhuskers, w tym zdobywając mistrzostwa krajowe NCAA Division I w latach 1994, 1995 i 1997. On na pewno coś wie o wygrywaniu.

Jaki jest złoty klucz sukcesu tego trenera?

Trenerzy i sportowcy muszą zrobić wszystko, co w ich mocy, aby wyjść do przodu po zakończonych meczach i całkowicie skupić się na kolejnych zawodach. Może to być zniechęcające wyzwanie po zwycięstwie, porażce, remisie i cokolwiek innego się wydarzy, ale ma kluczowe znaczenie dla ostatecznego sukcesu, takiego jak ten osiągnięty przez Osborne’a.

Jaki jest najważniejszy mecz sezonu?

Pytanie, które należy zadać i omówić ze sportowcami w każdym wieku.
Prawidłowa odpowiedź: gra, w którą grasz lub ta, do której się przygotowujesz. Nie możesz nic zrobić, aby zmienić wynik poprzednich konkursów, meczy i zawodów.
Rozmyślanie o przeszłości jest jak tarzanie się w popiołach pożaru.
Takie postępowanie odwraca uwagę od wykonywanego zadania w Tu i Teraz. Rozpamiętywanie przyszłych zawodów, wykraczających poza te obecne lub te, do których się przygotowujemy, to kolejne bezsensowne odwracanie uwagi od chwili obecnej.

Zazwyczaj myślimy o stratach i słabych wynikach jako o największych zakłóceniach psychicznych podczas zawodów . Frustracja, irytacja, zwieszenie głowy i użalanie się nad sobą, które przesłaniają skupienie się na bieżącym występie lub przygotowaniach do następnego meczu, to zmora wielu tererów i zawoników.

 

Kolejną rzeczą, która może rozpraszać umysł, zwłaszcza młodych sportowców, jest rozmyślanie o radości i ekscytacji związanej ze zwycięstwem i udanym występem. W terminologii psychologicznej nazywa się to „przywiązaniem emocjonalnym”.

Przykłady „przywiązania emocjonalnego”.

Trenerzy młodzieżowi często radzą sobie z tym zniechęcającym rozproszeniem, jakie wykazują ich młodzi sportowcy, i często nieumyślnie dolewają oliwy do ognia, nie modelując swoich zawodników, jak powinni się zachować, zgodnie z radą Toma Osborne’a.

Licealna drużyna piłkarska, która wygrywa ważny mecz rywalizacyjny, udaje się do szatni po meczu z okrzykiem i kontynuuje świętowanie długo po powrocie do domu. Trzymanie się emocji może odwrócić uwagę i przełożyć się na następny tydzień, prowadząc do połowicznych i nieefektywnych treningów, co w efekcie doprowadzi do kiepskich wyników w następnym meczu.

Trenerzy często przyczyniają się do przywiązania emocjonalnego, wygłaszając długie, uroczyste przemówienia po meczach i przesadzając w zapewnianiu swoim zawodnikom komplementów.

Bardzo często sam to miałem w tenisie stołowym – po wygraniu pierwszego meczu, tak się rozluźniałem, tak oprężałem, że na kolejnym meczu – traciłem skupienie, koncentracje, mobilizacje i często przegrywałem ze słabszymi zawonikami, jeżeli nie wróciłem o stanu skupienia.

Wyjaśnianie „przywiązania emocjonalnego”

Pochłonięcie ekscytacją i szczęściem może odwrócić uwagę od właściwego skupienia i doprowadzić do psychicznego i emocjonalnego załamania lub rozproszenia.

Pochłonięcie porażką, roztrząsanie, rozpamiętywanie, obwinienie siebie czy innych zbyt długo, może spowodować niepotrzebne straty, obniżenie wiary w siebie lub rezygnację całkowitą ze sportu.

„Szczęśliwość-szczęście, radość-radość nie są podróżą człowieka” – wyjaśnił psycholog Steven C. Hayes w niedawnej prezentacji.
„Zwycięstwo jest niesamowite,  osiąganie celów jest niesamowite, ale nie pozwól, aby to było kamieniem młyńskim u twojej szyi i niech będzie błędnym przewodnikiem po słodko-gorzkiej jakości prawdziwego życia, w którym są przypływy i odpływy dobra i zła. ”

Trzymanie się tak pozotywnych emocji, jak i negatywnych w Tu i Teraz, to życie nierealnym światem i często powoduje zaburzenie wzrostu kariery.

W życiu, przywiązanie emocjonalne jest podstawą uzależnień, czy to narkotyków, alkoholu i hazardu, lub innych kompulsywnych zachowań, takich jak nadmierne granie w gry wideo, fiksacja na ekranie telefonu, ciągła potrzeba uwagi społecznej itp. – jest to desperacka próba trwałego  „zablokowania” czego co minęło lub nie nadeszło, emocjonalny szum. To droga do zniszczenia życia.

Przypływy i odpływy emocji są normalne. Zezwolenie na ten przepływ pozwala nam dostosować się do skutecznego działania. Trzymanie się przyjemnych emocji uniemożliwia sportowcom dokonanie wzrostów oraz rozwijania ich potencjału.

Sport ma swoje wzloty i upadki i lepiej umieć na nie skutecznie reagować. Niepozwolenie na przypływy i odpływy emocji poprzez trzymanie się dobrego samopoczucia lub negatywnego – zmniejszy zdolność skutecznego dostosowywania się i optymalnego działania.

Podejście profesjonalnych sportowców

Scena po meczu w szatni drużyny profesjonalnej, kiedy w wstatniej sekundzie zobyto zwycięski punkt. Trener zaskoczony spokojem, jaki panował po wejściu do szatni Baltimore po meczu, poprosił weterana defensywy Ravens, Chrisa Canty’ego, o wyjaśnienie braku emocji.

„Cóż, gdybyś tu był, kiedy zeszliśmy z boiska, widziałbyś podekscytowanie” – odpowiedział Canty mierzący 6 stóp i 7 cali, 317 funtów. „Ale ci goście nie są bandą licealistów. Licealiści nie przestają skakać i wrzeszczeć po zwycięstwie”.

„Ci goście to profesjonaliści” – kontynuował Canty, wskazując swoim masywnym ramieniem na kolegów z drużyny. „Już przygotowują się do następnego meczu”.

Żadnego wiązania emocjonalnego. Świadomość drogi prze zawodnikami powoduje NATYCHMIASTOWE SKUPIENIE na następnym meczu.

Zaczyna się od świadomości.

Ciesz się zwycięstwami i satysfakcjonującymi występami, ale zwróć uwagę, kiedy przyjemność koliduje z bieżącymi zawodami lub przygotowaniami do następnych zawodów. Ostudź emocje i wejdź w chwilę obecną. Trzymanie się emocjonalne dotyczy przeszłości i może odwrócić uwagę od działań potrzebnych w bieżącym momencie.

Skoncentruj swoje zmysły (zwłaszcza oczy) na tym, co dzieje się w tej chwili. To właśnie trening akceptacji i zaangażowania nazywa „świadomością pięciu zmysłów”. To klucz do wyjścia z głów i wejścia do gry.

Niech Twoje zmysły będą przewodnikiem po chwili obecnej, optymalnym działaniu, a nie Twoim stanie emocjonalnym, przyjemnym lub nieprzyjemnym.

Specjalna uwaga dla trenerów i rodziców.

Pomóż swoim sportowcom pozostać w teraźniejszości. Żadnych długich przemówień po meczu po dobrym lub słabym występie. To odwraca uwagę sportowców od skupienia się na przygotowaniach do kolejnych zawodów. (Ponadto sportowcy nienawidzą tych rozwlekłych i nudnych wykładów. Są zmęczeni, chcą wrócić do domu i nie są uważni.)

Podczas zawodów trenerzy muszą zauważać, kiedy sportowcy są za bardzo uszczęśliwieni sukcesem lub rozpaczają zbut ługo po nieudanym występie.

Bo jedyne życie jest w Tu i Teraz, a najważniejszy mecz? To ten następny…

 

Pozrawiam, Sławek

Kategorie
trening mentalny sportowców i trenerów

Zmęczenie psychiczne sportowców

Wypalenie psychiczne

Kiedy myślimy o sportowcach na najwyższym poziomie, automatycznie przychodzi nam na myśl doskonała forma fizyczna i umiejętność jej wykorzystania w kluczowych momentach. Często zapominamy jednak, że osiągnięcie i utrzymanie takiego poziomu wymaga nie tylko ciężkiej pracy nad ciałem, ale również silnej psychiki.

Badania przeprowadzone na 135 australijskich sportowcach z różnych dyscyplin olimpijskich, paraolimpijskich, krajowych i stanowych jasno pokazują, jak ważną rolę odgrywają czynniki psychologiczne w drodze do sukcesu. Respondenci uznali umiejętności i cechy mentalne, silne relacje międzyludzkie oraz odpowiednie praktyki regeneracyjne za kluczowe elementy na drodze do zwycięstwa.

Wielu z nich wyraziło również chęć skorzystania z takich usług na wcześniejszym etapie kariery, co pokrywa się z obserwacjami sportowców z niższych poziomów rozgrywek.

Międzynarodowe Towarzystwo Psychologii Sportu jednoznacznie określa zdrowie psychiczne jako kluczowy fundament kultury doskonałości w sporcie.

Jednym z często pomijanych czynników jest zmęczenie psychiczne. Badania wykazują, że ma ono negatywny wpływ na różne aspekty gry u sportowców na wysokim poziomie, pogarszając zarówno umiejętności techniczne, jak i decyzyjne. Szczególnie negatywny wpływ odczuwają dyscypliny ofensywne.

Maksymalna wydolność fizyczna wymaga również odpowiedniego balansu emocjonalnego. Kluczowa jest wysoka intensywność pozytywnych emocji (pewność siebie, motywacja, energia) przy jednoczesnym minimalizowaniu negatywnych (zmęczenie, ospałość, złość, zniechęcenie, lęk).

Utrzymanie równowagi w tych sferach nie jest łatwe, a czynniki takie jak kontuzje, presja, niepowodzenia czy negatywne komentarze w mediach społecznościowych mogą gwałtownie pogorszyć stan psychiczny sportowca.Zmęczenie sportowca

Wśród technik stosowanych przez elitarnych sportowców, aby radzić sobie z presją i stresem, można wymienić:

  • Samomotywację: mobilizująca i wzmacniająca rozmowa ze sobą, wizualizacja sukcesu pomagająca stworzyć jansą wizję, silna decyzja o dawaniu z siebie wszystkiego, gotowość zapłacenia ceny za sukces.
  • Relaksację: techniki oddechowe, medytacja, kompetencje rozluźnienia się czy uspokojenia.
  • Wyznaczanie celów: krótkoterminowych i długoterminowych oraz działanie w coziennym procesie i rutynach.
  • Rozproszenie uwagi: np. słuchanie opowieniej muzyki, oglądanie mobilizujących filmów
  • Kontrolę emocji: techniki radzenia sobie ze stresem i lękiem, a także z presją i porażkami.
  • Pracę z trenerem mentalnym: regularne obywanie sesji 1 na 1 w celu omawiania stanu psychicznego, kształtowania silnej postawy, radzenia sobie z presją i stresem, a także z sukcesem.

Co możemy wyciągnąć z tych obserwacji?

Bez względu na to, jaką dyscyplinę sportu uprawiamy, dobre samopoczucie psychiczne jest niezbędnym elementem osiągania maksymalnej wydajności. Mózg steruje przecież każdą częścią naszego ciała.

Jak więc wdrożyć trening mentalny rodem z elitarnego sportu do naszego codziennego życia sportowego?

  • Zadbaj o świadomość: zrozum na zawsze że psychikę w sporcie trzeba świadomie kształtować i wzmacniać.
  • Wyznaczaj cele: zarówno małe, jak i duże, rób kierowaną wizualizację tego co chcesz osiągnąć. Świętuj sukcesy.
  • Nastaw się: na codzienny proces działania bez względu na motywację, rozpraszacze, problemy – rób swoje nie tracąc wizji z oczu.
  • Stosuj techniki relaksacyjne: medytacja, joga, ćwiczenia oddechowe.
  • Ćwicz samomotywację: wizualizuj sukces, rozmawiaj ze sobą w pozytywnym tonie.
  • Dbaj o relacje z innymi: otaczaj się ludźmi, którzy Cię wspierają i motywują.
  • Szukaj pomocy: jeśli czujesz się przytłoczony stresem lub lękiem, nie wahaj się skorzystać z pomocy specjalnych programów lub osób potrafiących pomagać mentalnie sportowcom.

Pamiętaj, że dbanie o zdrowie psychiczne w sporcie jest tak samo ważne jak dbanie o kondycję fizyczną, poziom wytrenowania, czy technika. Nawet ważniejsze, bo to umysł steruje ciałem i wykorzystywaniem umiejętności.

Inwestując w swój rozwój i dobrostan mentalny, zwiększasz swoje szanse na sukces w Twojej karierze zawodnika. Nie lekceważ nigy wytrenowania psychiki, pomoc masz. Pozrawiam

Kategorie
finanse i przedsiębiorczość przywództwo

Autentyczność przywództwa zaczyna się od poznania siebie

Liderzy są autentyczni, tylko tak mogą być sobą i nikogo nie kopiować.

Liderzy posiadają moc realizowania – lub wypracowywania – niesamowitych wyników w zespole i organizacji. Ich zdolność do inspirowania, zaangożowania, przywództwa – determinuje często przyszłość tych, którym przewodzą.

Jednak wielu liderów nie jest pewnych, czego potrzeba, aby być wspaniałym, autentycznym i inspirującym liderem – kimś, kto jest wzorem, przykładem, motywuje pracowników i partnerów biznesowych, aby każdego dnia przynosili do pracy swoją silną postawę i profesjonalne podejście. Lider to ktoś, kto konsekwentnie inicjuje rozwój i podtrzymuje zadania, działanie,  pomimo zakłóceń na rynku lub kiedy jest na prawdę bardzo trudno.

Jako wschodzący lider miałem obsesję na punkcie doskonalenia swoich umiejętności przywódczych i stawania się autentycznym liderem. Rutynowo zastanawiałem się nad cechami i cechami, które definiują doskonałe przywództwo – nad tym, co najlepsi robią inaczej i jak mogę powtórzyć ich sukces.

Odkrywanie swojego autentycznego stylu przywództwa

Po drodze odkryłem jedną zasadę, która kieruje każdym moim działaniem, decyzją i motywacją jako lidera. Prawdy, która może wzmocnić każdego lidera, aby stał się bardziej autentyczny, inspirujący i skuteczny.

Autentyczni liderzy zawsze inwestują w poznanie siebie i w swoje mocne strony – a także poznają mocne strony swoich ludzi.

Wydaje się to prostą koncepcją, ale jest sprzeczne z tym, ilu liderów uważa , że ​​powinni przewodzić. Często liderów uczy się, jak reagować na słabe punkty, korygować trudności zespołu i pracować nad wyeliminowaniem nieefektywności.

Najlepsi przywódcy postępują zupełnie odwrotnie: nieustannie rozwijają swoje mocne strony.

Pytanie typu – „Co zrobiłeś dzisiaj aby być dobrym, autentycznym liderem?” jest transformacyjne. Pozwala kształtować świadome cele, podejmować decyzje zgodne z misją, wizją oraz być w zgodzie z własnymi, liderskimi wartośaciami.

Nie będę kłamać: na początku każdy próbuje modelowania, czyli „naśladować” innych liderów – ludzi, którzy są wzorami i są skuteczni. Szybko jednak okazuje się, że próby zmiany siebie lub dopasowania się do wzorca przywództwa innej osoby, nie są zbyt skuteczne. Wręcz przeciwnie – to potrafi frustrować.

Z biegiem czasu liderzy uczą się, że najlepsi liderzy nie starają się naprawiać tak bardzo swoich słabości, ani powielać sukcesów innych liderów. Kiedy skupiaja się na poznaniu siebie,  się na swoich wyjątkowych mocnych stronach – tym, co robią najlepiej, kim są naturalnie,  poznają swój styl osobowości lidera – zdają sobie sprawę  z niezwykłej poprawy przywództwa i odkrycia swojej jako lidera.

W ten sam sposób możesz stać się fenomenalnym liderem już teraz – już dziś . Wystarczy sięgnąć po to, w czym jesteś najlepszy, co przychodzi ci naturalnie, stworzyć swoją autorską osobowość lidera.

Oto prosty przykład ilustrujący tę kwestię: Gdy dorastałem, jeden z moich wzorców przywództwa wyróżniał się w pisaniu przemówień. Przez pewien czas próbowałem naśladować jego podejście — podczas wygłaszania własnych przemówień korzystałem z tego samego schematu, szablonu treści i tej samej rytmu mówienia. Ale moje przemówienia nigdy nie odbiły się echem wśród innych, tak jak miałem nadzieję.

Pewnego dnia zdałem sobie sprawę, że moim najlepszym sposobem komunikowania się nie jest pisanie scenariuszy przemówień, ale mówienie prosto z serca . Kiedy zacząłem dzielić się tym, w co wierzę, moimi podstawowymi wartościami i ich powiązaniem z omawianym tematem, moja siła wpływu została wzmocniona i rozkwitłem.

Innymi słowy, nauczyłem się, że kiedy skupiam się na tym, co robię dobrze, na moich konkretnych talentach, na swoim systemie wartości – wtedy pojawiają się rezultaty. Jestem lepszym przywódcą, kiedy wykorzystuję swoje mocne strony i bycie sobą. Odkryłem, że to najlepszy sposób na autentyczne inspirowanie innych.

Z biegiem czasu nauczyłem się, że najlepsi liderzy nie starają się naprawiać swoich słabości ani powielać sukcesów innych liderów. Kiedy skupiłem się na swoim sercu, swoich przekonaniach  – na tym, co „dlaczego coś robię” – zdałem sobie sprawę z niezwykłej poprawy przywództwa.

Jestem autentycznym liderem, ponieważ stale dostrzegam potencjał w innych i pomagam im definiować, zdobywać i rozwijać swoje mocne strony oraz osobowość lidera. Bycie świadomym liderem polega na zachęcaniu innych do znalezienia własnej ścieżki do sukcesu, swojego stylu – i jest to sprawdzony sposób na zwiększenie wydajności w zespole.

Aby stworzyć silną osobowość lidera, należy najpierw zwrócić się do wewnątrz. Przejść świadomą transformację osobistą.

Przywództwo nie jest uniwersalne – staniesz się najlepszym przywódcą, jakim możesz być, jeśli odkryjesz, co czyni cię wyjątkowo potężnym, dlaczego coś robisz, po co się angażujesz i opierasz to na swoich mocnych stronach, bez kompleksów ze masz słabości i luki. Każdy je ma, ale nie one grają pierwsze skrzypce.

Stwórz swoją autentyczną osobowość lidera.

Przestań zastanawiać się, czy się nadajesz na lidera – zacznij nim być. Dopóki nie pogodzisz się ze swoim autentycznym zasługiwaniem na rolę przywódczą, inni nie będą chcieli autentycznie za tobą podążać. A kiedy wykorzystasz swoje mocne strony, Twoi zwolennicy będą bardziej skłonni postrzegać Cię jako osobę autentyczną i godną zaufania.

Priorytetowo traktuj rozwój przywództwa.

Gdy odkryjesz swoją osobowość w przywództwie, zastosuj wiedzę w realnym działaniu, aby ukierunkować swoje wyniki i pomóc otaczającym cię liderom również stać się bardziej skutecznymi. Przekonasz się, że Twój największy rozwój i sukces jako lidera jest produktem ubocznym odkrycia tego kim jesteś jako lider, w co wierzysz, co cię napędza i jakie wartości chcesz promować w życiu.

Buduj zespoły oparte na mocnych stronach odkrycia swojej autentycznej osobowości lidera.

Zadaj sobie pytanie, co zrobiłeś dzisiaj, aby być liderem?

Zapraszam cię na przepracowanie programu „Tożsamość lidera premium” – wyjątkowego kursu o tym, jak stać się autentycznym i silnym liderem, odnoszącym wspaniałe sukcesy.

Kategorie
system ORSA

Związek pomiędzy osobowością a kompetencjami

Czy nasza osobowość może mieć wpływ na nasze wyniki w pracy? Czy to czyni nas bardziej odpowiednimi do tej pracy niż do innej? 

Przyjrzyjmy się powiązaniu między osobowością a potencjałem kompetencyjnym, aby odkryć, jaką rolę naprawdę odgrywa osobowość w określaniu sukcesu w określonej pracy.

Wykorzystanie osobowości do przewidywania „potencjału kompetencyjnego”

Istnieje wiele badań, które pokazują, że osobowość wpływa na zachowanie i może zwiększać lub zmniejszać wymagania stawiane różnym rolom w pracy i biznesie.

Dlaczego? Osobowość odzwierciedla spójny wzór zachowania, na który wpływają nasze podstawowe dyspozycje i działania. Chociaż wszyscy możemy zmienić swoje zachowanie i działać w sposób, który niekoniecznie jest zgodny z naszymi podstawowymi skłonnościami, zawsze będzie ogólna tendencja do powrotu, do naszego naturalnego sposobu bycia.

Osobowość wpływa również na to, co doda nam energii na danym stanowisku i na to, jak prawdopodobnie będziemy pracować. Na przykład stopień, w jakim dana osoba może preferować pracę w sposób bardziej zorientowany na zadania i niezależny w porównaniu z pracą bardziej zorientowaną na ludzi i interaktywną.

Należy pamiętać, że nie ma dobrych i złych cech osobowości – wszystkie cechy mogą dodać wartość do wyników w niektórych rolach, ale mogą być szkodliwe w innych. Na przykład cechy charakteryzujące dobrego sprzedawcę mogą być niemal całkowitym przeciwieństwem cech wymaganych na stanowisku badawczym czy księgowym.

Ale w jaki sposób osobowość wiąże się z naszymi kompetencjami? 

Słowo „kompetencja” zazwyczaj odnosi się do wiedzy, umiejętności i zdolności, które, jak uznajemy, wykraczają poza same tendencje behawioralne. Nasze narzędzie selekcji, ORSA, zajmuje się w szczególności pomiarem „potencjału kompetencyjnego” – zestawu cech behawioralnych, które stanowią podstawę do wykazania się określoną kompetencją. Mierzy potencjał kompetencyjny, oceniając, w jaki sposób osobowość jest zgodna z zachowaniami związanymi z kompetencją.

Osobowość łączy się mocno z kompetencjami. Osoba która ma naturalne predyspozycje analityczne, będzie świetnie się czuć w roli, gdzie potrzeba silnej analityczności, krytyczności, szczegółowości, skupienia, pracy indywidualnej czy procesowej.

Osoba, która wykazuje najsilniejsze cechy relacyjne – będzie czuła jak ryba w wodzie w sprzedaży, marketingu, w pracy zespołowej czy jako trener i prezenter. Nie będzie miała naturalnych kompetencji jako księgowy, analityk, naukowiec, czy laborant.

Osoba o tendencji władczej – to urodzony lider, kierownik, dyrektor, prezes, silnik napędowy jeśli chodzi o szybkość i skuteczność działania. Absolutnie nie będzie dobry w spokojnej, rutynowej, stabilnej pracy typu produkcja, księgowość czy dział obsługi klienta.

Osoby, które mają konstrukcję stałą, to osoby mające naturalne predyspozycje do wykonywania dokładnie swoich zadań, bo nie przeszkadza im rutyna, stabilność, brak presji. Są spokojne, zatem mogą pracować w dziale reklamacji w biurze obsługi klienta. Ich naturalnym środowiskiem nie będzie praca w stresie, pod ciągłą presją, czy podejmowanie szybkich decyzji.

Przyjrzyj się koniecznie swoim sferom głównych aspektów osobowości i przekonaj się, jakie masz naturalne predyspozycje.

Frustracja płynąca z nieznajomości siebie i swojej osobowości powoduje możliwość wypalenia zawodowego, konfliktów ze sobą i z innymi, oraz nawet utratę pracy czy położenie biznesu.

Czy twoje osiągnięcia są na miarę twoich możliwości?

Czy próbowałeś coś zmienić, ale było to nieskuteczne?

A może masz poczucie winy, potępiasz się lub uważasz że się „nie nadajesz”?

Zanim zdecydujesz się interwencję specjalisty, zakupisz kolejne „cudowne” szkolenie czy kurs, zastanow się czy nie aktywować programu KIM NAPRAWDĘ JESTEM – i przyjrzeć się swojemu mentalnemu DNA.

W programie KIM NAPRAWDE JESTEM – ustalisz swoje mocne strony w oparciu o naukowe dowody i będziesz wiedział do czego masz predyspozycje.

Pamiętaj, twoje szare komórki sa zawsze zdolne do rozwoju, możesz nauczyć się nowych sposóbów myślenia, działania i postępowania dzięki neuroplastyczności.

Pozdrawiam, Sławek

 

Kategorie
system ORSA

Nauka osobowości

Co decyduje o tym, w jakim stopniu jesteśmy podobni, a w jakim się różnimy, jako istoty ludzkie? Co czyni każdego z nas wyjątkowym i unikalnym? Czy rodzimy się tacy i czy tacy pozostaniemy na całe życie? A może możemy – czy musimy – się zmienić, aby wykorzystać potencjał?

Te pytania fascynują nas od wieków. Teraz mamy narzędzia, które pozwalają naprawdę zająć się nauką o ludzkich zachowaniach.

Natura? Wychowanie?

Wiemy na przykład, że nasze geny odgrywają ważną rolę w określaniu tego, kim jesteśmy. Różne typy osobowości są dziedziczone, przynajmniej częściowo. Czasami nazywamy ten składnik osobowości „temperamentem”. To, że każdy z nas jest zaprogramowany od urodzenia, może predysponować nas do bycia, powiedzmy, poszukiwaczem przygód, samotnikiem, analitykiem, duszą towarzystwa, bystrym kujonem lub sentymentalną kałużą łez.

Ale wiemy też, że liczy się doświadczenie. Nasze mózgi rozwijają się stopniowo i są w pełni ukształtowane dopiero po dwudziestym roku życia. To, co przydarzy się nam w ciągu tych lat, ukształtuje nasze zachowanie (niespokojne, wojownicze, spokojne, ufne, przebiegłe, luzackie).

Rzeczywiście, nasze doświadczenia przyczyniają się również do samego funkcjonowania naszego mózgu. Okablowanie, które dziedziczymy, jest szczątkowe w chwili urodzenia. Kluczowe znaczenie ma to, jak nasze dojrzewające obwody mózgowe łączą się ze sobą w miarę dorastania. Pech, taki jak wczesna trauma, lub zaniedbanie, może przerwać lub wykoleić proces zdrowego rozwoju osobowości.

Czy możemy się zmienić?

Zanim osiągniemy wiek 20 lat, mamy już wszystkie komórki mózgowe, jakie kiedykolwiek będziemy mieć – a przynajmniej tak nauczano w podręcznikach. Zło! Nowa technologia, taka jak obrazowanie mózgu, ujawniła, że ​​nowe komórki mózgowe mogą „rodzić się” w częściach mózgu przez cały cykl życia, nawet w starszym wieku.

Czasami choroby, takie jak demencja czy schizofrenia, bezpośrednio zmieniają funkcjonowanie mózgu, a wraz z nim osobowość. Jednak mózg jest niezwykle elastyczny i adaptacyjny. Okazuje się, że jest w stanie wzbogacić się lub dostosować, przy wsparciu takich rzeczy, jak leki, ćwiczenia, a nawet psychoterapia czy ćwiczenia mantalne.

Czy możemy się zmienić?  Rzeczywiście, możemy .

Style osobowości i zaburzenia osobowości

Psychiatrzy, psychologowie, socjolodzy i inni badacze ludzkich zachowań przez całą historię starali się opracować standardowy system klasyfikacji najpowszechniejszych wzorców osobowości.

Dzięki wysiłkowi i długotrwałej wytrwałości niektórym osobom można ogromnie pomóc dzięki psychoterapii lub wartościowym programom rozwoju wewnętrznego. Niestety osoby z zaburzonymi wzorami osobowości lub żyjące na nieświadomym autopilocie, zazwyczaj nie zdają sobie sprawy, że coś jest nie tak. Rzeczywiście, często wierzą, że wina za problemy, emocje, brak spełnienia leży w większości po stronie wszystkich innych, a nie ich samych.

Style osobowości są jednak elastyczne i adaptacyjne. Nawet jeśli jesteś w życiu w nieciekawym punkcie, masz kłopoty ze sobą, przy wystarczającej motywacji i dyscyplinie możesz się zmienić, jeśli chcesz – bo narzędzia do tego są.

Jak osobowość jest jak ciśnienie krwi

Pomyśl o osobowości jako o spektrum lub wymiarze, takim jak ciśnienie krwi. Potrzebujesz go do życia, ale zbyt dużo lub zbyt mało tego biologicznego niezbędnego czynnika może stać się problemem. Podobnie każdy z nas ma osobowość, niezbędną do funkcjonowania w tym świecie. Jeśli jednak pewne cechy osobowości są zbyt widoczne (lub może zbyt minimalne), mogą pojawić się problemy.

Na przykład, jeśli masz dużo czynnika odważnego, to będziesz mieć pewnośc siebie, charyzmę, silne skupienie na działaniu i celu. Jeżeli jednak będzie to zaburzone, będzie go skrajnie za dużo – staniesz się dyktatorem, nie do zniesienia zimnym i bezwzględnym tyranem. Jesli będzie go za mało – będziesz nieśmiały, wstydliwy, bez pewności siebie i energi do osiągania ważnych celów.

Normalne życie dla ciebie

Wymiarowa natura normalnego, adaptacyjnego stylu osobowości jest kluczem samopoznania w systemie ORSA .

Kiedy już przystąpisz do testu samooceny i obejrzysz cały Autoportret, będziesz wiedzieć, co jest dla Ciebie normalne, oraz jak zmieniać konkretne czynniki zachowania, aby żyć pełnią.

Zainwestuj w siebie i aktywuj program KIM NAPRAWDE JESTEM – to będzie remont generalny twojego wnętrza.

Kategorie
moimi oczami

Czy świadomy rozwój osobisty jest kluczem do dobrego życia?

„Rozwój osobisty to podróż, która nigdy się nie kończy, a każdy krok naprzód prowadzi do lepszego jutra.” – John C. Maxwell

W dzisiejszym szybko zmieniającym się świecie, dla wielu ludzi rozwój osobisty stał się kluczowym elementem osiągnięcia sukcesu i spełnienia w życiu. Ale co tak naprawdę oznacza rozwój osobisty? Jak wpływa na różne aspekty naszego życia? Czy istnieją narzędzia, które mogą pomóc nam w tym procesie? Przyjrzyjmy się bliżej temu fascynującemu tematowi.

Definicja i Istota

Rozwój osobisty to proces ciągłego doskonalenia siebie, zarówno w obszarze umiejętności zawodowych, jak i osobistych cech charakteru. To dążenie do pełniejszego wykorzystania naszego potencjału, zrozumienia siebie lepiej oraz zdobywania wiedzy i umiejętności potrzebnych do osiągnięcia celów.

To samorozwój, czyli nie kształcenie formalne, systemowe – tylko nauka z własnej inicjatywy w obszarach które sam sobie człowiek wybierze.

Rozwój osobisty i nauka idą w parze, tworząc silną podstawę dla osiągnięcia sukcesu. Proces ciągłego uczenia się pozwala nam rozwijać umiejętności, pozyskiwać nową wiedzę i dostosowywać się do zmieniających się warunków.

„Najważniejszą inwestycją jest inwestycja we własną wiedzę.” – Brian Tracy

Jakie obszary człowiek chce rozwijać?

Motywacja najlepiej wewnętrzna, jest napędzającą siłą w procesie rozwoju osobistego. To ona sprawia, że dążymy do osiągnięcia swoich celów mimo trudności i przeciwności losu. Dzięki rozwojowi tego obszaru, odkrywamy nasze cele zyciowe i zawodowe, misję oraz kreujemy wizję tego dokąd zmierzamy oraz kim chcemy być.

„Twoja wewnętrzna motywacja jest kluczem do osiągnięcia sukcesu na zewnątrz.” – Tony Robbins

Rozwój osobisty i kariera są ze sobą ściśle związane. Ciągłe doskonalenie umiejętności profesjonalnych pozwala na awans zawodowy i osiągnięcie sukcesu w dzisiejszym konkurencyjnym środowisku biznesowym. Dzięki specjalistycznym kursom czy szkoleniom, nabywamy wiedzę i umiejętności, które pozwalają nam stawać się lepszym szefem czy pracownikiem.

„Twoja kariera nie może rosnąć szybciej niż twoje umiejętności.” – Jim Rohn

Rozwój osobisty może pomóc w radzeniu sobie ze stresem poprzez rozwijanie umiejętności radzenia sobie z emocjami i budowanie odporności psychicznej. W domu czy w szkolenie często nikt nie nauczył nas raodzić sobie ze stresem i lękiem, dlatego samokształcenie w tym obszarze jest kluczowe dla wielu ludzi. Stres może prowadzić do utraty zdrowia, dlatego kursy uczące mindfulness czy innych metodologii przeciwdziałania lub usuwania stresu są bardzo ważne, aby je na zawsze nabyć.

Trudne dzieciństwo może wpłynąć na naszą samoocenę i zdolność do relacji interpersonalnych. Wiele osób nie wyszło z pierwotnego domu jako szczęśliwa, wierząca w siebie istota, gdyż traumy i ciężkie doświadczenia dzieciństwa zaburzyły zdrowy rozwój emocjonalny czy samoocenę. Dlatego rozwój osobisty może pomóc w odbudowie pewności siebie, poczucia wartości i stworzeniu silniejszej osobowości.

„Twoja przeszłość nie definiuje cię, tylko kształtuje to, kim jesteś dzisiaj.” – Oprah Winfrey

Rozwój osobisty ma ogromne znaczenie dla zdrowia psychicznego. Dbanie o siebie, zarówno emocjonalnie, jak i mentalnie, pomaga w utrzymaniu równowagi i dobrego samopoczucia. Słowa, głównie te w dialogu wewnętrznym mają potężną moc tworzenia systemu przekonań człowieka, te z kolei są jednym z najsilniejszych sterowników zachowania i działania, oraz samooceny. Dlatego dobry rozwój osobisty, uczy radzić sobie z krytykiem wewnętrznym, oraz tworzy nową strukturę bazy słów oraz przekonań wspierających cele, dobrostan emocjonalny i zdrowe poczucie wartości.

„Dbaj o swoje myśli, bo staną się one twoimi słowami. Dbaj o swoje słowa, bo staną się one twoimi czynami.” – Mahatma Gandhi

Kursy online są świetnym narzędziem wspierającym rozwój osobisty, dlatego że są dostępne od reki, w najlepszej cenia oraz można z nich korzystać 24 godziny na dobę z dowolengo miejsca na świecie. Dostęp do różnorodnych materiałów edukacyjnych pozwala także na naukę w dogodnym dla siebie tempie.

„Wiek XXI to wiek informacji, a informacje są kluczem do sukcesu.” – Peter Drucker

Rozwój osobisty dla mężczyzn to okazja do odkrywania nowych aspektów swojej męskości, budowania zdrowych relacji oraz osiągania sukcesu w życiu zawodowym i osobistym. Świadomy mężczyzna wie czego chce w życiu zawodowym i osobistym, wie kim chce być, wierzy w siebie i działa na drodze do realizacji swoich zamiarów. Rozwój osobisty absolutnie pomaga mu to osiągnąć.

„Prawdziwy mężczyzna to ten, który rozwija się w pełni we wszystkich sferach życia.” – Robert Kiyosaki

Rozwój osobisty dla kobiet to szansa na wyzwolenie swojego potencjału, budowanie pewności siebie i osiąganie równowagi między życiem zawodowym a osobistym. Kobiety potrzebują także rozwoju personalnego w wielu dziedzinach, taki jak budowanie przedsiębiorczości, niezależności, odkrywanie kariery zawodowej, asertywności, wiary w siebie oraz odwagi, aby kroczyć swoją drogą w ważnych rolach życia.

„Kobieta może osiągnąć wszystko, o czym marzy, jeśli tylko wierzy w siebie.” – Marilyn Monroe

Rozwój osobisty może pomóc w pokonaniu braku celu życia i wypalenia zawodowego poprzez odkrywanie pasji, budowanie motywacji oraz tworzenie planów działania. Pomaga przejść przez proces odkrywania własnej drogi życiowej, misji oraz w wyznaczeniu swoich wartości i ważnych obszarów życia, które dają szczęście i spełnienie.

„Brak celu jest jak strzałka bez celu – nigdy nie trafi.” – Zig Ziglar

Rozwój osobisty prowadzi do bardziej świadomego życia. Pozwala na zrozumienie swoich wartości, celów i wyborów, co skutkuje głębszym spełnieniem i bardziej dojrzałymi wyborami zgodnymi z własnym sumieniem.

Rozwój osobisty jest nie tylko narzędziem doskonalenia umiejętności, lecz również kluczem do osiągnięcia pełni życia, szczęścia, obfitości i radości. W dzisiejszym zglobalizowanym, dynamicznym świecie, umiejętność ciągłego rozwoju staje się nieodzowna, a efekty tego procesu przekraczają oczekiwania.

Proces rozwijania się sam w sobie może być źródłem ogromnej radości. Każdy krok naprzód, zdobyta umiejętność czy osiągnięty cel stanowią powód do dumy i satysfakcji, przynosząc radość i pozytywne emocje.

Dlatego jestem promotorem świadomego rozwoju osobowego, staram sie tworzyć programy głębokiego rozwoju osobistego dla sportowców, trenerów, liderów i każdego człowieka, który chce odszukać siebie, poznać siebie, wydobyć swój potencjał i przeżyć życie na swój własny, dobry dla niego sposób.

Rozwój osobisty jest podróżą, która trwa przez całe życie. To proces, który nie tylko pozwala na zdobywanie wiedzy i umiejętności, lecz także odkrywanie siebie i kształtowanie lepszego jutra. Dlatego warto poświęcić czas i wysiłek na ciągłe doskonalenie siebie, ponieważ korzyści płynące z rozwoju osobistego przekształcają życie w coś pełniejszego, szczęśliwszego i bardziej udanego.

Poznaj moje programy, książki, szkolenia – być może któreś z nich wspomoże Cię w drodze po suckes, radość i szczęście.
Pozdrawiam, Sławek.

„Życie nie jest tym, co się nam przydarza, lecz tym, jak na to reagujemy.” – Viktor E. Frankl

Kategorie
system ORSA

Psychometria i Poznanie Siebie: Klucz do Sukcesu i Dobrego Zdrowia Psychicznego

Życie nieświadome nie jest warte przeżycia

Psychometria, nauka zajmująca się pomiarami psychologicznymi, odgrywa kluczową rolę w badaniu osobowości. Testy osobowości i kursy takie jak „Kim naprawdę jestem” są cennym narzędziem, które pomaga ludziom odkryć swoje mocne strony, talenty, obszary do rozwoju i ograniczenia.

Poznanie siebie jest fundamentalnym aspektem, który wpływa na różne aspekty życia, takie jak praca i wybór ścieżki kariery, spełnienie zawodowe, zdrowie psychiczne, świadomość charakteru i osiąganie celów.

Dzisiej chę wam napisać, dlaczego poznanie siebie jest kluczowe dla osiągnięcia sukcesu i równowagi w życiu.

Rola Psychometrii w Badaniu Osobowości

Psychometria, jako dziedzina nauki, zapewnia naukowe metody pomiaru i analizy różnych cech i aspektów osobowości. Testy osobowości, opracowane na podstawie psychometrii, dostarczają obiektywnych danych i informacji na temat indywidualnych cech psychologicznych. Dzięki tym testom, osoby mogą dowiedzieć się, jakie są ich preferencje, tendencje i reakcje na różne sytuacje.

Kurs „Kim naprawdę jestem” – Odkrywanie Siebie

Kurs „Kim naprawdę jestem” to wszechstronny program, który pomaga uczestnikom zgłębić swoją osobowość, zrozumieć swoje motywacje i odkryć ukryte potencjały. Wykorzystuje psychometryczne techniki badawcze, które pozwalają na dokładne zrozumienie jednostki. W programie nie tylko zbadasz tendencje swoich zachowań, ale dostaniesz bardzo konkretne kroki do rozwoju, aby poprawić luki i niedobory, lub osłabić niechciane schematy działania.

Poznanie Siebie – Klucz do Sukcesu

  1. Osiągnięcie celów: Poznanie swoich mocnych stron i talentów pozwala skoncentrować się na obszarach, w których możemy osiągnąć największy sukces. Umiejętność uznania własnych predyspozycji ułatwia wyznaczenie celów i skuteczną ścieżkę do ich osiągnięcia. 
    Naprawdę bardzo ważne jest to, aby wyznaczać cele i metodologie prowadzącą do ich realizacji w zgodzie z naturą, predyspozycjami. Gdyż w przeciwnym razie może być niespójnośc, konflikt wewnętrzy i autosabotaż, który uniemozliwi działanie.
  2. Praca: Wiedza na temat własnej osobowości pomaga w wyborze odpowiedniego kierunku zawodowego i stanowiska, które najlepiej odpowiada naszym zdolnościom. Również umiejętność pracy w zgodzie ze sobą i wykorzystania swoich mocnych stron przekłada się na większą satysfakcję zawodową.Praca nie zgodna ze swoją naturą powoduje wypalanie zawodowe, brak satysfakcji, brak naturalnych predyspozycji do wykonywania zadań, co grozi brakiem efektów i zwolnieniem z pracy.
  3. Zdrowie psychiczne: Poznanie siebie pomaga w zrozumieniu własnych emocji, zachowań i reakcji. To kluczowy krok w kierunku zdrowia psychicznego, który pozwala lepiej radzić sobie ze stresem i wyzwaniami życia. Kiedy siebie rozumiesz, wiesz jak zareagujesz na konflikt, presję, konfrotnację – jesteś o wiele bardziej spokojny, możesz się lepiej przygotowac i dobrać najlepszą strategię odporności na stres dla Ciebie.
  4. Świadomość charakteru: Zrozumienie swojego charakteru, wraz z mocnymi stronami i obszarami do rozwoju, pozwala na ciągły rozwój i doskonalenie siebie. Charakter odpowieda za długotrwałe sukcesy, komunikacje czy relację – zatem jest bardzo ważny w naszym życiu zawodowym i prywatnym.
  5. Działanie w zgodzie ze sobą: Poznanie siebie daje możliwość bardziej autentycznego i naturalnego zachowania w życiu osobistym i zawodowym. Pozwala to na lepsze relacje z innymi i budowanie trwałych więzi. Bycie sobą to komfort. Ktoś kto wiecznie nosi maski, udaje kogs kim nie jest – wypala się, traci energię, jest zmęczony i zestresowany.
  6. Komunikacja: Znając swoje tendencje zachowań, można lepiej komunikować swoje potrzeby, uczucia i oczekiwania partnerowi. Świadomość swoich reakcji emocjonalnych pomaga unikać impulsywnych i destrukcyjnych zachowań w trudnych sytuacjach.Komunikacja jest kluczem relacji, a znajomość swojego stylu komunikacji oraz innych ludzi, powoduje, że potrafimy dużo lepiej się dogadać tak w domu, jak i w pracy, co wpływa na dobre relacje i atmosferę.
  7. Empatia: Poznanie siebie pozwala zrozumieć, że inni ludzie również mają swoje tendencje i motywacje. Dzięki temu możemy lepiej rozumieć perspektywy innych i wykazywać większą empatię wobec ich potrzeb i uczuć.Znając siebie, potrafimy lepiej rozumiec innych. Mając wiedze ze szkolenia – jesteśmy bardzo świadomi różnic międzyludzkich. Lepiej czytamy zachowania i postawę innych ludzi.
  8. Unikanie Konfliktów: Zrozumienie własnych wyzwań i ograniczeń pozwala unikać sytuacji, które mogą prowadzić do konfliktów lub frustracji w relacjach. Możemy świadomie unikać działań, które mogą ranić innych, o odmiennej tendencji zachowania.
  9. Akceptacja: Poznanie swoich wartości i przekonań pozwala nam lepiej identyfikować ludzi, którzy pasują do naszego stylu życia i podejścia. To pomaga budować zdrowsze i bardziej satysfakcjonujące relacje oparte na akceptacji i zrozumieniu.
  10. Równowaga w Relacjach: Znajomość siebie pozwala nam zachować równowagę w relacjach. Możemy lepiej rozumieć, czego potrzebujemy, aby być szczęśliwi i spełnieni, a jednocześnie respektować potrzeby i granice innych osób.
  11. Pozbycie się destrukcyjnych wzorców: Poznanie swoich negatywnych wzorców zachowań pozwala działać proaktywnie, aby je zmienić. To pomaga w unikaniu powtarzania destrukcyjnych schematów w nowych relacjach.Skoro wiem jaki jestem – mogę świadomie kierować swoim rozwojem, a nie szkolić się w ciemno i tracić pieniądze oraz czas.
  12. Wzajemny Szacunek: Głębsze zrozumienie siebie i otwartość na poznanie innych prowadzi do wzajemnego szacunku w związkach i w grupach, zespołach. Relacje oparte na autentyczności i akceptacji są bardziej zdrowe i trwałe.

Znajomość siebie jest kluczowa dla budowania lepszych związków i relacji z innymi. Poznanie swoich tendencji zachowań, motywacji, wartości i przekonań pomaga w lepszej komunikacji, zrozumieniu innych, unikaniu konfliktów i budowaniu zdrowych i satysfakcjonujących relacji. To także pozwala na rozwijanie zdrowszych i bardziej autentycznych związków opartych na wzajemnym szacunku i akceptacji.

Poznaj siebie bezwzględnie

Psychometria i poznanie siebie są kluczowe dla osiągnięcia sukcesu i zdrowia psychicznego. Testy osobowości i kursy, takie jak „Kim naprawdę jestem,” dostarczają narzędzi do odkrywania swoich mocnych stron, talentów, motywacji, relacji, przywództwa i obszarów do rozwoju i poznania ograniczeń.

Wiedza na temat własnej osobowości, pomaga w podejmowaniu świadomych decyzji w pracy, relacjach, związkach i osiąganiu życiowych celów.

Poznanie siebie jest kluczem do autentycznego działania w zgodzie ze sobą i osiągnięcia harmonii w życiu.

Dokonaj najlepszej niewielkiej inwestycji w siebie teraz, która zwróci Ci się milionkrotnie, oraz rozpocznij na zawsze świadome życie w zgodzie ze sobą.

Pozdrawiam Cię, Sławek

Zapisz się do newslettera​​

i otrzymuj informacje i nowych artykułach na blogu, szkoleniach i publikacjach, które pomogą Ci kształtować Twoją przyszłość.